Als je mijn posts niet allemaal hebt kunnen lezen door alle vrije feestdagen dan is hier een overzicht van de inhoud van de expositie ‘Geen weg terug’. En je kunt ook een kijkje nemen op mijn website liavandelaar.com onder pagina ‘nieuw werk’, dan ben je weer helemaal bij! De expositie is van 13 juni t/m 21 juni in de Jacobuskerk in Renesse in het kader van de Kunstschouw, een evenement waar 150 kunstenaars aan deelnemen (kunstschouw.nl) Wie van kunst houdt en van zon, stran

De expositie vindt plaats in het kader van de Kunstschouw op Schouwen Duiveland met als algemeen thema ‘geborgenheid’: zie kunstschouw.nl Deze serie van 13 schilderijen vertrekt vanuit een breuk: het wegvallen van geborgenheid. De vrouwen in dit werk zijn ontleend aan bijbelse verhalen. Geen illustraties, maar archetypische momenten van verlies, rouw, macht en keuze. Hun verhalen zijn niet voorbij – ze herhalen zich, in andere vormen, in deze tijd. In een wereld waarin kracht

Beloofd is beloofd: wat is er nieuw in deze ontmoeting? kleurrijke schilderijen kijken naar een serie zien van existentiele diepgang in een verstilde omgeving vertragen en ervaren In de komende posts ga ik jullie hierover meer vertellen. Blijf kijken, lezen, en ontdek! Warme groet, Lia aankondiging: wat is er nieuw in de expositie van 13 t/m 21 juni 2026

Dan is hier een overzicht van alle introducties over de ontmoeting in Renesse van 13 t/m 21 juni 2026. Volgende week ga ik hierover meer vertellen. En als je nu met vakantie bent: nog een fijne meivakantie! Tot volgende week. Warme groet, Lia Overzicht Intro's ontmoeting 13 t/m 21 juni 2026

Aan mijn levensverhaal heb ik 3 jaar lang geschilderd. Het laatste half jaar heb ik vooral veel gewerkt, minimaal 12 uur per dag. En nog steeds werk ik veel terwijl ik bijna 75 ben. Wie denkt dat met pensioen zijn lekker rustig is – het kan ook anders! Over twee maanden heb ik vakantie: heerlijk om dat vakantiegevoel weer eens te ervaren. Maar zoals beloofd: al dat werken leidt tot iets nieuws. Vandaag begin ik met jullie hierin mee te nemen. Blijf de komende tijd mijn post

Ontmoetingen met kleur, kijken, en zien! Hou de posts in de gaten op social media en ik vertel je er steeds meer over! Warme groet, Lia ontmoetingen

De afgelopen maanden schreef ik over zichtbaarheid, herkenning, kwetsbaarheid, ruimte innemen. Het waren geen losse thema’s. Ze groeiden langzaam naar iets toe: ontmoeting. Nu is het daarvoor de juiste tijd! Het past precies bij de gedachte van Pasen: opstaan en iets nieuws beginnen. Blijf mijn posts volgen op social media LI/FB/Insta en het wordt je vanzelf duidelijk: vanaf 7 april! En voor het komend weekend: zoek niet naar eieren, eet geen overdosis eieren, maar kruip uit

Laatste post over ruimte innemen. Ik hoop dat je mijn blogs hierover graag hebt gelezen en dat je er iets aan hebt. Er bij stil staan en er over schrijven heeft ook mij weer doen inzien hoe het met mijn ruimte innemen gesteld staat. Wat hoop ik voor jou en voor mijzelf? Vooral niet verdwijnen en niet forceren maar aanwezig zijn, met al je kwetsbaarheid en kracht. Blijven staan waar je bent, jezelf niet verliezen door je aan te passen aan anderen. Aanpassen kost alleen maar ba

Soms ga je een ruimte binnen en intuïtief weet je: dit wordt niks. Een eerste blik is vaak genoeg. Je werpt een vluchtige blik om je heen, je ziet de meubels, je ziet wat er aan de wanden hangt, je ruikt het huis, je proeft de sfeer, je hoort geluiden. En toch loop je door, want je wil niet oordelen, je wil het een kans geven. En je staat niet voldoende stil bij wat je intuïtie zegt. Je blijft het een kans geven totdat je na verloop van tijd weer stil staat bij je eerste intu

Soms gaat het bij ruimte innemen niet om niet durven maar om niet meer willen. Je wil jouw ruimte niet meer innemen. Je hebt het in een of meerdere situaties opgegeven om ruimte in te nemen. Ook dat kan voorkomen. Je merkt dat je in een situatie zit waar je eigenlijk niet meer in wil zitten. Die situatie doet je geen goed. Misschien heb je geprobeerd dit te veranderen, maar het is je niet gelukt. Je hebt geprobeerd ruimte in te nemen op een speelveld waar regels niet (meer) b

Kwetsbaarheid en stil zijn vraagt om inkeer en niet om hard te gaan schreeuwen en onbeschaamd ruimte in te nemen. Het is vooral tijd om jezelf vragen te stellen. Waarom durf ik geen ruimte in te nemen? Wat houdt me tegen om mijn ruimte in te nemen? Er komt een vrouw in mijn atelier. Ik zie haar verlekkerd kijken naar een spannend schilderij van van een vrouw, die een zachte maar ook uitdagende uitstraling heeft. Ik vraag me af wat dat over haar zegt, maar zover komen we niet

Er zijn ook vrouwen die juist schaamteloos veel ruimte innemen. Zij lijken allemaal niet zo’n last te hebben van angsten en vroegere stemmetjes die hun klein maken. Zij vinden gewoon dat zij het recht hebben om tijd en ruimte van anderen in te nemen. Het lijken krachtige vrouwen, maar misschien is het alleen om hun eigen kwetsbaarheid te maskeren. Ik herinner me iemand die zeer regelmatig rustig een uur lang door de telefoon kon praten en dat ik na afloop in mezelf zei: ja, e

Er zijn vrouwen die veel moeite hebben met ruimte innemen, terwijl anderen soms zelfs onbeschaamd veel ruimte innemen. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik heb in sommige situaties wel moeite om ruimte in te nemen. Meestal is dat in situaties waarin ik me niet gezien of gehoord voel. Dan raak ik mijn spontaniteit en vrijheid kwijt en ben ik bang om mezelf te zijn en ruimte in te nemen. In die situaties heb ik de neiging om er vandoor te gaan. Als je bang bent om lasti

Ruimte innemen is soms gewoon blijven staan waar je anders weg zou lopen. Het is de kunst van het niet-verontschuldigen voor je eigen aanwezigheid. Vaak is onze reflex om onszelf kleiner te maken, fysiek opzij te stappen, een blik te ontwijken of een gesprek voortijdig te verlaten, omdat we de harmonie willen bewaren of ongemak vrezen. Blijven staan is een krachtige vorm van assertiviteit zonder agressie: je claimt gewoon je bestaansrecht op die plek en op dat moment. Het i

De komende weken schrijf ik over dit thema. Soms hoor ik vrouwen zeggen:’ ik wil niet te veel zijn of ' ik wil niemand tot last zijn’ . Blijkbaar is het moeilijk om ruimte in te nemen van anderen. Die zinnen raken me, omdat ik ze herken. Ik zie dat ook terug in mijn werk, logisch, ik schilder alleen wat ik zelf maar al te goed ken. Nog steeds wil ik niemand tot last zijn. Pas als ik er niet omheen kan, vraag ik iemand om hulp. En daarna geef ik een flesje wijn of een bloemet

Soms denken we dat sterk zijn betekent dat je alles alleen moet dragen. Dat je door moet gaan, je groot moet houden, niet te veel laten zien. Ik hoor dat vaak van vrouwen, en eerlijk gezegd herken ik het ook heel erg bij mezelf. Laatst was ik sinds lang bij een bijeenkomst met veel muziek en mooie teksten. Ik weet dat ik hier heel gevoelig voor ben, dus ik besloot mezelf hier tegen te beschermen, het was niet echt de plek om ‘in huilen uit te barsten’. Alles ging goed totdat

Ik realiseerde me opeens dat ik het nergens op mijn website heb over prijzen. Ik heb er zelf een hekel aan als ik niet kan zien wat iets kost of in welke prijsklasse iets zit. Als ik de prijs niet kan zien sla ik die website acuut over. Ik kan me voorstellen dat jullie ook denken: ja, leuk, maar wat kosten die schilderijen en beelden van jou eigenlijk. Je wil gewoon weten of je het kan betalen of je het er voor over hebt, en als de prijs er niet bij staat dan begin je al hele

Vorige week kreeg ik het bericht dat ik geselecteerd ben voor de Kunstschouw in juni 2026! De Kunstschouw is een jaarlijkse kunstroute voor hedendaagse kunst op Schouwen-Duiveland in Zeeland en trekt naar schatting 10.000 bezoekers uit binnen- en buitenland. Circa 150 kunstenaars tonen diverse kunstwerken op zo’n 35 locaties in ongeveer 12 dorpen in de westhoek van het eiland. Jaarlijks wordt een catalogus uitgegeven. Alles is bereikbaar met de auto maar het is ook heel leuk

Soms blijf je onverwacht even stil staan bij een schilderij of beeld. Je weet niet precies waarom, maar er gebeurt iets. Alsof het werk je aankijkt en zachtjes zegt: “dit herken je toch?" Dat moment fascineert mij al jaren. Het is iets wat je niet kunt sturen, niet kunt verklaren en ook niet hoeft te begrijpen. Het is een klein raakpunt tussen jouw binnenwereld en wat ik, als kunstenaar, vanuit mijn binnenwereld heb gemaakt. En juist daar ontstaat herkenning – zonder woorden.

December is de maand van verbondenheid maar ook van eenzaamheid. Dit jaar een speciale blog voor alle minnaressen om je te laten weten: ik zie jou. Speciaal voor jou heb ik dit schilderij geschilderd in de donkere dagen voor kerst: over een kwetsbare en krachtige vrouw! De inspiratie voor dit schilderij is een eeuwenoud verhaal. De naam van de vrouw is de smachtende en kwetsbare. Ze is de minnares van een sterke krachtige man. Ze wil weten waarom hij zoveel kracht heeft. Ze b