Tevredenheid is breekbaar

Begin oktober genoot ik, misschien net als velen van jullie, van een aantal heerlijke, zonnige nazomerdagen. Het lijkt de laatste jaren wel alsof ik op dat soort momenten nóg intenser geniet van het buiten zijn dan in de hoogzomer, waarschijnlijk omdat ik me er zo bewust van ben dat het binnenkort voorbij is.

Toen de weersvoorspelling aankondigde dat het de volgende dag definitief zou omslaan naar lagere temperaturen, regen en wind, zette dat onverwacht iets in gang. In mijn keuken stond namelijk al een hele tijd een geboetseerde kop van klei, onafgemaakt en ingepakt in een plastic vuilniszak. De natte doeken die de klei zacht moesten houden waren inmiddels aardig opgedroogd. Van tijd tot tijd drukte ik nog wel eens op het plastic om te voelen of er nog beweging in zat, maar de échte zin om ermee aan de slag te gaan ontbrak.

De gedachte dat de herfst nu echt zou beginnen, gaf me plotseling de motivatie die ik nodig had. Ik had simpelweg geen zin in al die opgedroogde, stoffige klei op de vloer van mijn atelier, dus besloot ik de tuintafel te gebruiken zolang het nog kon. Beeld in de zon, en eerst maar eens kijken. Er is technisch altijd wel iets te zien dat beter kan, maar daar gaat het mij tegenwoordig niet meer om. Ik kijk nu vooral of de uitdrukking klopt; vertelt het gezicht mij een verhaal dat me diep vanbinnen raakt?

Tot mijn eigen verrassing zag ik dat dit het allereerste beeld is dat naar mij glimlacht. Er was eens een keer geen pijn te zien, geen rauwe kwetsbaarheid of strijd. Ik keek naar een vriendelijk, sereen en tevreden gezicht. Opeens kwam de zin ‘before I close my eyes’ in mij naar boven.

Op dat moment realiseerde ik me dat dit beeld symbool staat voor mijn eigen tevredenheid met het leven van de laatste tijd. Het weerspiegelt de berusting die je soms ziet bij oudere mensen, die ondanks alles wat ze hebben meegemaakt, aan het einde toch zeggen dat hun leven goed is geweest. Ik heb die milde tevredenheid vroeger nooit zo goed begrepen, maar de laatste tijd begint het ook bij mij te dagen—al heb ik zelf ook nog wel wat tijd nodig om me met alles te verzoenen.

Ik heb besloten om dit beeld niet te laten bakken in de oven. Het blijft ongebakken, en daarmee is het uiterst kwetsbaar; als het valt, is het onherstelbaar kapot. Maar juist dat vind ik een prachtige, troostrijke symboliek. Tevredenheid in ons leven is net zo breekbaar…

Warme groet,

Lia

Existentieel kunstenaar

Kunst over kwetsbaarheid, kracht, zingeving en mens-zijn.

Een met de hand geboetseerd beeld van een gezicht in rauwe, ongebakken klei door Lia van de Laar. Het beeld staat buiten op een werkplank in de zon en toont een oudere, sereen kijkende persoon met een subtiele, milde glimlach rond de mond en diepe, sprekende ogen.