KINDERTIJD | Zomaar een verhaaltje?
Mijn eerste serie, KINDERTIJD, over de jaren tot mijn negende, staat inmiddels online. Ik merk dat het delen van deze vroege herinneringen me ergens wel aan het twijfelen brengt. Is het niet te kinderachtig voor een zakelijke wereld waarin we vooral flink, productief en sterk moeten zijn? Het zijn immers de herinneringen van een kind. Maar wel met een diepere, existentiële laag.
Voor de duidelijkheid: ik deel dit niet uit exhibitionisme. Ik ben drie jaar lang elke dag intensief bezig geweest met het doorvoelen en schilderen van mijn levensverhaal. Ik heb dat leven geleefd en overdacht; voor mezelf hoef ik hiermee geen aandacht meer te trekken. Ik hoef niets te halen, ik wil juist iets brengen.
Dit project gaat over ervaringen die universeel menselijk zijn.
Het gaat over de noodzaak om kwetsbaarheid een gezicht te geven, net als kracht. In onze huidige maatschappij stoppen we die kwetsbaarheid het liefst weg in de anonimiteit van ons privéleven, terwijl we op de werkvloer continu moeten presteren. En intussen zijn we massaal aan het overleven in plaats van te leven. Onderzoek toont aan dat het aantal mensen dat uitvalt op het werk de afgelopen vijf jaar met 50% is gestegen. Niet alleen door de druk op het werk, maar ook door spanningen thuis en—als ik zo vrij mag zijn—door de kille manier waarop we in deze onrustige wereld met elkaar omgaan.
Met mijn levensverhaal in verf en woorden wil ik je uitnodigen om stil te staan bij je eigen geschiedenis. Want die basis wordt al heel vroeg gelegd, in die schijnbaar onschuldige kindertijd, vaak zonder dat je de impact ervan op je latere leven doorhebt. Het zijn geen gezellige plaatjes en verhaaltjes; dat is slechts de buitenkant. Wie bereid is om dieper te kijken, ziet dat deze eerste serie fundamentele thema's raakt:
Opgroeien en de zoektocht naar innerlijke rust
Perfectionisme en de lat onhaalbaar hoog leggen
Vroege overlevingspatronen zoals grenzeloos doorzettingsvermogen
Angst, jeugdtrauma en de blijvende impact daarvan op wie je nu bent
Vroege passies, en hoe ze in de loop van je leven veranderen of verdwijnen
Mijn herinneringen zijn een spiegel. Herken je deze thema's in jezelf? Durf je de kwetsbaarheid en de veerkracht van jouw eigen verhaal onder ogen te zien, of doe je, net als zovelen van ons, alsof je altijd onwankelbaar bent?
Ik begrijp heel goed dat het stil blijft in de reacties op social media. Er is moed en lef voor nodig om je uit te spreken over je eigen kwetsbaarheid op een plek waar je professionele reputatie op het spel staat; de angst om af te gaan of niet serieus genomen te worden is reëel. Maar ik hoop dat mijn werk je in elk geval de moed geeft om die dialoog aan te gaan met de mensen om je heen die jouw vertrouwen écht waard zijn.
Alleen op die manier kan kwetsbaarheid langzaamaan weer een normale, dragende plek krijgen in ons leven en in onze samenleving.
Warme groet,
Lia
Existentieel schilder van vrouwen en meisjes.
Kunst over kwetsbaarheid, kracht, zingeving en mens-zijn.
Opmerkingen