Wat is jouw verzet?

Vorige week was ik bij een bijeenkomst van Ad van Nieuwpoort, die sprak over zijn boek 'Buig niet'. In mijn eigen vrije vertaling betekent dat simpelweg: je hoeft niet mee te gaan in de idiotie van een paar mensen die denken dat ze god zijn en de hele wereld in hun hand hebben. Het was een avond die op zowel serieuze als ludieke wijze liet zien in wat voor belachelijke wereld we tegenwoordig eigenlijk leven, en voor mij kwam het precies op het juiste moment; mijn ziel had wel weer behoefte aan een beetje opruiing en gezonde rebellie.

Wat me die avond vooral raakte, waren de vragen: wie ben je en wat is jouw verzet? Mijn antwoord daarop is heel duidelijk. Ik ben een existentieel kunstenaar die verhalen schildert en boetseert, en mijn verzet richt zich tegen de doorgeslagen maatschappelijke verheerlijking van kracht. Alles moet tegenwoordig maar geweldig zijn, perfect en in één rechte lijn omhoog; steeds meer, steeds sneller en steeds beter.

Ik kan me er dood aan ergeren als er bijvoorbeeld weer een nieuwe digitale update is waarvan ik denk ‘dat heb ik helemaal niet nodig’, want wie zegt eigenlijk dat wij dat zelf allemaal willen? Die vraag wordt nooit gesteld, we krijgen het gewoon door de strot geduwd—of we willen of niet—en uiteraard wel tegen betaling, terwijl ik vaak denk: ga eens iets nuttigs doen in de wereld, want er is zoveel wat écht nodig is.

Het meest pijnlijk valt me dat op in het werkleven, waar iedereen onder zo’n enorme druk wordt gezet om constant te presteren dat je vroeg of laat wel een keer uit de boot moet vallen. Het ergste is dat je er niet eens over mag klagen of aangeven dat het niet meer gaat, want dan ben je direct een slapjanus.

Hoe meer we die uiterlijke kracht verheerlijken, hoe meer de menselijke kwetsbaarheid wordt weggemoffeld, en dat terwijl kwetsbaarheid en kracht juist fundamenteel horen bij ons mens-zijn.

We negeren massaal het feit dat we kwetsbaar zijn en simpelweg niet alles aankunnen wat er van ons wordt geëist, maar we gaan er wel allemaal in mee. Want wie durft er nog 'stop' te zeggen tegen de idiotie van deze tijd, en wie heeft het lef om zijn baan en inkomen daarvoor te riskeren? Dat zijn er maar weinig, wat heel begrijpelijk is, en zo worden we steeds dieper in een systeem gezogen waar we diep vanbinnen helemaal niet in willen zitten en waar we ook niet zomaar meer uitkomen.

Intussen lopen we met onze eigen kwetsbaarheid en met onze ziel onder de arm, want met wie kun je dat nog delen zonder af te gaan als een gieter? Zo worden we als mensen innerlijk steeds leger en eenzamer, volledig op onszelf teruggeworpen: 'und da ist niemand der sie tröstet’ tot je er uiteindelijk bij neervalt. Omdat ik hierin niet wil mee gaan en niet wil buigen voor die uiterlijke schijn van verheerlijking van kracht, is mijn motto als kunstenaar ‘ik schilder wat jij niet wilt zien of durft te voelen’.

Wie ben jij en waar zit jouw verzet in deze idiote wereld? Waar ga jij voor, en waar verleg jij een klein steentje zodat we niet langer puur overleven, maar weer echt gaan leven en mens kunnen zijn? Ik lees het graag!

"Grote veranderingen beginnen zelden met grote gebaren. Ze beginnen bij gewone mensen die weigeren zich te laten verstikken. Een krachtig verzet door je eigen kwetsbaarheid serieus te nemen”.

Warme groet,

Lia

Existentieel schilder van vrouwen en meisjes.

Kunst over kwetsbaarheid, kracht, zingeving en mens-zijn.

Een klaproos in de kieren van het asfalt: een symbool van kwetsbaarheid en krachtig verzet.