Als je niet luistert naar je ziel

Twee weken geleden ging ik naar een cursus mystiek. Ik had wel weer wat voeding voor mijn ziel nodig. Deze cursus mystiek gaat uit van de leegte. Nou heb ik het niet zo op de leegte, want dat verbind ik direct met een negatieve ervaring: het is leeg in mijn leven. Of met de ervaring dat ik lange tijd geen inspiratie heb voor mijn schilderkunst.

De cursus wierp net even een ander licht op de zaak. Leegte werd gezien als een niet weten. Leegte als niet weten waar je naar toe gaat in je leven. Dat ken ik, dat is overigens ook een negatieve ervaring, maar dat heeft ook te maken omdat dit bij mij vaak gepaard ging met afwachten en een aantal initiatieven nemen om te kijken of daar een antwoord lag op de leegte. Mijn routeplanner gaf me niet altijd de juiste weg aan.

Maar nu werd me iets duidelijk. Het vraagt een bewuste manier om je af te stemmen op de weg die je aan het gaan bent. De weg verwijst al naar de route die je aan het gaan bent, maar dat zie je nog niet. Het zijn brokstukken waarvan je het verband nog niet ziet. Het vraagt om stilstaan en terugkijken op je levenspad.

Ik heb het hier niet over terugkijken naar het systeem van waarden, behoeften, overtuigingen die ook een richting kunnen aangeven, dat deed mijn routeplanner ook. Ik heb het over kijken naar je diepste verlangen, over de spirituele weg die je aan het bewandelen bent, en die je steeds dichter bij jezelf brengt.

Nu ik in de fase ben gekomen van terugkijken op mijn leven zie ik die weg beter en hoe die weg zich steeds meer verdiepte met name in mijn werk. Daar volgde ik intuïtief wel mijn verlangen. Maar ik zie ook de keren dat ik afweek van die weg en hoe die uiteindelijk leidde tot pijn en verdriet in mijn privéleven. Waar ik dingen wilde, die niet kwamen, en me daar toch aan bleef vasthouden. Heel lang verlangde ik naar een man, ik wilde graag bij iemand horen. Dat werkte nooit. Even was het leuk en aardig maar het woog niet op tegen de ellende die het uiteindelijk gaf. Ik heb vaak gedacht: wat is dat toch met mij. Nu begrijp ik dat mijn pad ergens anders naar toe leidde.

Sinds 20 jaar begin ik dat te begrijpen. Lenny Kuhr zingt dat zo treffend en de hele dag zong dat lied rond in mijn hoofd:

als je niet luistert naar je ziel

ga je dood van verlangen

Ik denk dat ik begonnen ben met luisteren naar mijn ziel toen ik begon met schilderen, iets dat bij toeval op mijn pad kwam, ik had het niet zelf kunnen bedenken, maar toen kwam mijn ziel tot rust.

Ook op deze weg maakte ik verkeerde keuzes, waardoor ik doodongelukkig werd. Ik volgde anderen die in mijn ogen beter wisten hoe te schilderen. Deze zomer besefte ik: ik schilder zoals ik ben. Nu ik me steeds minder laat afleiden van mijn verlangen lijkt het alsof ik met het leven mee beweeg. Natuurlijk zijn er nog steeds momenten dat ik tegen de stroom inga, maar dat straft zich gelijk af doordat ik er ongelukkig door word. Ik luister dan niet naar mijn verlangen, maar laat me leiden door mijn behoeften en wensen of door mijn ego. Zodra ik weer terug ben bij mezelf is er weer een innerlijke rust in mij zelf en ervaar ik het leven als goed.

Is mijn leven voor die 20 jaar nu verloren tijd geweest? Nee, al die jaren waren nodig om tot dit punt te komen. De serie schilderijen ‘Geen weg terug’ had ik anders nooit kunnen maken. Misschien is het zelfs wel zo dat juist alles wat tegenzat in mijn leven me de weg heeft gewezen naar het verlangen dat er in verborgen lag. Geluk kan ook verwijzen naar je verlangen, maar geluk is van korte duur. Door lijden word je verplicht langer na te denken over je verlangen en de weg die het je wijst.

Is het nu klaar met mijn verlangen? Is mijn verlangen nu vervuld? Nee, dat niet. Het verlangen zet juist aan om op het spoor dat ik nu ga door te gaan en te verdiepen. Maar ik ben nogal eigenwijs dus het zal nog wel vaak gebeuren, dat ik van mijn pad afwijk. Maar nu weet ik dat ik dat zelf doe, dat ik niet luister naar mijn diepe verlangen, dat ik niet luister naar mijn ziel. Dat lijkt me een prima kompas.

Reflectievraag: Wat is jouw diepste verlangen? Wanneer merkte jij dat je niet naar je ziel luisterde? En wat hielp jou om weer terug te keren naar je diepste verlangen?

Warme groet,

Lia

Existentieel kunstenaar

Kunst over kwetsbaarheid, kracht, zingeving en mens-zijn.

Een grafische afbeelding met een zachte, goudgele achtergrond met vage lichtcirkels. Centraal staat in een strak, zwart lettertype de liedtekst van Lenny Kuhr: 'Als je niet luistert naar je ziel, dan ga je dood van verlangen. Dan blijf je gevangen in de ijzeren gangen van algebra, al die logica...'.