Wat gebeurde er nu eigenlijk: terugblik op de expositie 'Geen weg terug'

De expositie ‘Geen weg terug’ is nu bijna anderhalve maand geleden. Dus genoeg tijd om met de nodige afstand terug te kijken naar wat er nu eigenlijk is gebeurd in die tien dagen.

Tien dagen lang stond de expositie Geen weg terug in het teken van ontmoeting, herkenning en verbondenheid. Wat begon met enige spanning bij de opening, groeide uit tot een reeks indrukwekkende gesprekken en ervaringen. Bezoekers namen de tijd om te kijken, stil te staan en zich te laten raken door de schilderijen en de verhalen die daarin verborgen liggen.

Steeds opnieuw bleek dat de schilderijen meer opriepen dan alleen een esthetische reactie. Ze nodigden uit tot reflectie op verlies, verandering, kwetsbaarheid, vrijheid, gelijkwaardigheid en de zoektocht naar geborgenheid. Veel bezoekers herkenden elementen uit hun eigen leven en deelden hun persoonlijke verhalen. Daardoor werd de expositie een plek van menselijke ontmoetingen.

Ook de Bijbelse vrouwenverhalen kregen een nieuwe betekenis. Door een vrouwelijke interpretatie ontstonden gesprekken over de positie van vrouwen, over keuzes die mensen maken en over de betekenis van deze oude verhalen voor onze tijd.

Tegelijkertijd weerspiegelden de schilderijen zorgen over een onrustige wereld, maar riepen zij ook hoop op: de overtuiging dat verandering begint in kleine gebaren van mensen die zorg dragen voor elkaar.

Persoonlijk bracht de expositie eveneens iets in beweging. Oude ervaringen van verlies en herstel kregen een nieuwe plaats. Er was ruimte voor verzoening, voor het besef dat er soms geen weg terug is, maar wel een weg vooruit. Ook de keuze om de serie bijeen te houden en niet te verkopen, kwam voort uit het verlangen om deze verhalen op meer plekken te laten spreken.

Aan het einde bleven de muren leeg achter, alsof er niets was gebeurd. Maar schijn bedriegt. In de ontmoetingen, de gesprekken en de momenten van herkenning is iets verplaatst, hoe klein ook. Daarom overheerst na tien dagen vooral één gevoel: dankbaarheid. Dankbaarheid voor de bezoekers, voor de gedeelde verhalen, voor de verbondenheid en voor het vertrouwen dat deze schilderijen hun eigen weg zullen vinden naar de plekken waar zij gezien moeten worden.

En het eerste vervolg van de expositie staat al in de planning. Ik houd jullie op de hoogte!

Warme groet,

Lia

Een overzicht van de schilderijen in de Jacobuskerk Renesse tijdens de Kunstschouw