Goud in je handen: wat 50 jaar werken met mensen mij heeft geleerd

Pas sinds kort realiseer ik me dat ik goud in mijn handen heb. Niet omdat ik iets nieuws heb ontdekt, maar juist omdat ik jarenlang vanzelfsprekend vond wat ik deed.

Laatst sprak ik een oudere dame die een koninklijke onderscheiding had ontvangen voor haar vrijwilligerswerk. Ik vroeg haar wat ze allemaal had gedaan. Het was een indrukwekkende lijst. Toen ik haar dat vertelde, haalde ze haar schouders op. "Ik vond het heel gewoon," zei ze.

Dat raakte me. Want zo heb ik ook naar mijn eigen leven gekeken.

Nu ik 75 jaar ben, zie ik pas hoeveel kennis, ervaring en levenswijsheid ik in de loop van de jaren heb opgebouwd. Niet alleen door mijn werk, maar ook door de opleidingen en studies die ik volgde.

Ik begon met een MULO-diploma. Daarna volgden 21 jaar studie naast mijn werk. Ik behaalde drie hbo-opleidingen en een universitaire opleiding theologie, met als afstudeerrichting bedrijfsethiek, en studeerde cum laude af.

Mijn loopbaan speelde zich af in de wereld van hulpverlening, coaching, training, geestelijke begeleiding en zingeving. Altijd werkte ik met mensen die vastliepen, zochten naar richting of voor belangrijke keuzes stonden.

Tijdens die jaren verdiepte ik mij in thema's als persoonlijke ontwikkeling, communicatie, coaching, levensvragen, ethiek en zingeving. Ik leerde hoe mensen omgaan met verlies, verandering, werkdruk, conflicten en existentiële vragen. Maar ook hoe zij opnieuw betekenis kunnen vinden wanneer het leven anders loopt dan verwacht.

Natuurlijk leerde ik allerlei methodieken en technieken. Toch was het belangrijkste instrument altijd degene die de begeleiding gaf: ikzelf.

Daarom waren supervisie, reflectie en leertherapie een vast onderdeel van mijn ontwikkeling. Om goed te kunnen onderscheiden wat van de ander is en wat van jezelf. Om aanwezig te kunnen zijn zonder de ander over te nemen. Om werkelijk te luisteren.

Achteraf zie ik hoe al die ervaringen samen een fundament hebben gevormd. Niet alleen voor mijn werk, maar ook voor mijn kunstenaarschap.

Het laatste jaar schilderde ik de serie Geen weg terug. Een serie over kwetsbaarheid, verlies, moed, verandering en de keuzes die het leven soms van ons vraagt. Tijdens de Kunstschouw in Zeeland trok deze expositie bijna 3.000 bezoekers. Hun reacties maakten iets zichtbaar wat ik zelf nog niet helemaal had gezien.

Veel bezoekers herkenden in de schilderijen iets van hun eigen verhaal. Ze vertelden over verlies, verlangen, hoop, veerkracht en nieuwe wegen die zij hadden moeten inslaan. Daardoor realiseerde ik me dat deze schilderijen niet zomaar uit verf en doek zijn ontstaan. Ze zijn gevoed door een leven lang kijken, luisteren, begeleiden, leren en zoeken naar wat het betekent om mens te zijn.

Misschien is dat wel het goud waar ik nu pas zicht op krijg.

Niet de diploma's ‘aan de muur’.  Niet de functies die ik heb vervuld. Maar alles wat zich in de loop van een mensenleven heeft verzameld en uiteindelijk een plek heeft gevonden in mijn schilderijen.

Dankzij deze expositie zie ik dat voor het eerst echt.

En daarom heb ik onlangs mijn LinkedIn-profiel aangepast. Niet om groter te lijken dan ik ben, maar om eerlijker weer te geven wie ik geworden ben.

Warme groet,

Lia van de Laar

Existentieel schilder van vrouwen en meisjes.

Kunst over kwetsbaarheid, kracht, zingeving en mens-zijn.

goud in je handen