Laat niemand me vertellen dat je je op je 75e niet meer kunt ontwikkelen.
Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, word ik soms moe van mezelf. Wat een rollercoaster is het geweest.
Vorig jaar augustus besloot ik: ik ga mezelf en mijn kunst serieuzer zichtbaar maken. Ik paste de kleuren van mijn website aan en dacht dat ik er was. Maar deze maand, een jaar later, ging het roer pas écht om. Mijn website paste simpelweg niet meer bij de enorme professionele sprong die ik heb gemaakt. Het moest geen 'aardige' website meer zijn, maar een professionele.
Het begon met een nieuwe look: warm crème, antraciet en okergoud. Maar gaandeweg merkte ik dat het niet om de kleuren ging. Mijn hele visie was veranderd. Of beter gezegd: ik werd me eindelijk bewust van waarom ik doe wat ik doe.
Ik maak kunst omdat kwetsbaarheid mag bestaan en gezien wil worden. Juist in een maatschappij die kracht verheerlijkt en kwetsbaarheid negeert, en waardoor we ons steeds eenzamer en leger gaan voelen.
De bezem ging erdoor. De oude indeling liet ik los, teksten en foto’s werden gewist. Mijn website is nu geen stoffig archief meer, maar een bewuste selectie die past bij deze visie. Al mijn andere werk - zoals de series ‘Geen weg terug’ en ‘Aan tafel' - heb ik gebundeld in een prachtige catalogus die je kunt opvragen. Tijdens dat creatieve proces realiseerde ik me ineens: ik ben hier eigenlijk altijd al mee bezig geweest. Ik heb onbewust een heel oeuvre rondom dit thema opgebouwd.
Het creatieve deel was fantastisch. Het technische deel? Een drama.
Ik ben ooit begonnen op een mechanische typemachine met een inktlint en een belletje. En nu zat ik ineens een website te bouwen in Wix. Het was een hopeloze klus en ik heb regelmatig gedacht: waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen? Maar met behulp van handleidingen (en ja, een beetje hulp van AI) is het gelukt. Eén ding weet ik zeker: dit doe ik dus nóóit meer zelf!
Na een drukke expositie in juni nam ik drie maanden de tijd om te 'lanterfanten'. Althans, dat dacht ik. Achteraf bleek die rust nodig om alles te verwerken. Ik analyseerde 175 reacties van bezoekers en deed een enorme ontdekking. Ik hoef geen 'perfecte kunstschilder' te zijn. Ik ben een existentieel kunstenaar. Ik schilder en boetseer verhalen en raak mensen op een dieper niveau.
Ik herdefinieerde mijn kunstenaarschap, bouwde een website, maakte een catalogus, hield een tweede expositie in Breda en startte met het wekelijks delen van mijn levensverhaal.
Lanterfanten bleek ook werken, alleen anders.
Nu staat de volgende stap te wachten: waar kan de serie Geen weg terug haar reis voortzetten? Niet als verkoopcollectie, maar als een reizende tentoonstelling die mensen uitnodigt tot reflectie en gesprek over kwetsbaarheid, veerkracht en ons mens-zijn. Daar ga ik mij de komende tijd verder op oriënteren.
Maar als ik terugkijk op het afgelopen jaar, denk ik dat ik eerst een kop koffie neem. Want eerlijk is eerlijk: ik word soms moe van mezelf. En terwijl ik straks aan de koffie zit kan jij misschien een kijkje nemen op mijn website liavandelaar.com
Laat je me even weten wat je er van vindt? Dat waarder ik zeer!
Warme groet,
Lia
Opmerkingen