In het begin…
Mijn leven begon niet op de dag dat ik ter wereld kwam. Op die dag werd ik zichtbaar. Ik was al lang van te voren gekneed en gevormd in de moederschoot.
Vroeger geloofde ik niet dat daar al een taak in het leven begon, maar nu ik terugkijk, zie ik de dingen heel anders. Vandaag de dag weten we dat je generaties voor je met je meedraagt. Je leeft onbewust vaak de emoties of het onverwerkte leven van je voorouders, in plaats van puur je eigen leven. Je draagt dan een ‘pakket’ dat niet hoort bij jouw huidige realiteit. Dat voelt loodzwaar, ongrijpbaar en onverklaarbaar.
Ik heb dat in mijn eigen leven aan den lijve ervaren.
Mijn oma kende veel diep verdriet en lichamelijke pijn. Mijn moeder was tijdens haar zwangerschap van mij doodsbang voor de bevalling omdat haar eerste bevalling een pijnlijke ramp was geweest. In mijn eigen leven namen verdriet, pijn en angst vervolgens altijd buitensporige vormen aan. Het stond vaak niet in verhouding tot mijn werkelijke realiteit, maar dat begreep ik pas veel later: het schoolvoorbeeld van intergenerationele overdracht.
Het is de kunst en een grote taak om te ontdekken wat van jóu is en wat van de ander. Pas dan kun je de keten doorbreken. In dat opzicht ben ik achteraf gezien blij dat ik geen kinderen heb, ik heb dat pakket gelukkig niet meer doorgegeven. De psycholoog Ivan Boszormenyi-Nagy noemt dat een vorm van ‘constructieve loyaliteit’: de bewuste keuze om de keten te stoppen, ofschoon dat bij mij niet zo’n bewuste keuze was, maar daarover later meer. Vijftig jaar geleden leerde ik de loyaliteitstheorie van Nagy tijdens mijn opleiding, toen begreep ik er niet zo veel van. Nu past hij naadloos op mijn leven.
Mijn leven vóórdat ik zichtbaar was, kleurt de verhalen van toen ik wèl zichtbaar was. Maar er werden daarna gelukkig ook veel prachtige kleuren toegevoegd door mijzelf en door anderen. Dat alles heeft me veel gebracht voor mijn persoonlijk leven en voor mijn taak in de hulpverlening, coaching en geestelijke zorg, en nu zelfs ook in mijn kunst.
Voordat ik binnenkort chronologisch start met mijn kindertijd, wil ik jullie mijn stamboom niet onthouden. Mag ik jullie voorstellen aan mijn beide grootouders, mijn vader en moeder, en het kind in de kinderwagen... dat ben ik.
Ik steek mijn tong uit naar de fotograaf: wat zou ik daar nu mee willen zeggen?😉
Volg mij de komende tijd: herinner en herken jezelf in dit verhaal van kwetsbaarheid en kracht, vreugde en verdriet, verlangen en hoop!
Warme groet,
Lia
Existentieel schilder van vrouwen en meisjes.
Kunst over kwetsbaarheid, kracht, zingeving en mens-zijn
Opmerkingen