Durf jij ruimte in te nemen?

Kwetsbaarheid en stil zijn vraagt om inkeer en niet om hard te gaan schreeuwen en onbeschaamd ruimte in te nemen. Het is vooral tijd om jezelf vragen te stellen. Waarom durf ik geen ruimte in te nemen? Wat houdt me tegen om mijn ruimte in te nemen?

Er komt een vrouw in mijn atelier. Ik zie haar verlekkerd kijken naar een spannend schilderij van van een vrouw, die een zachte maar ook uitdagende uitstraling heeft.  Ik vraag me af wat dat over haar zegt, maar zover komen we niet in het contact. Ze neemt een foto van het schilderij voor haar man. Daarna is de belangstelling voor het schilderij voorbij: hij koopt liever iets praktisch voor de tuin. Ik kan me voorstellen dat je dat je partner gunt, en dat je graag jouw ruimte voor die ander inlevert. Ik kan me ook voorstellen dat je het ervaart als opofferen. Je offert dan niet alleen een schilderij op, maar vooral jezelf. Als dit een patroon is, dan groeit er iets in je, en op een dag zeg je: en nu is het klaar.

Je bent te lang stil geweest, te vaak heb je jouw ruimte opgeofferd, maar je wachtte.  Je wachtte op het juiste moment en de juiste plek. Je weet niet wanneer of waar dat is, maar op een dag is het zover. Dan weet je: ik wil dit niet meer. Op deze manier blijft er niets van mij over. Ik wil ook ruimte innemen, ik heb leefruimte nodig. Ik heb net zoveel recht op ruimte als een ander.

Het gaat niet om hard schreeuwen of schaamteloos je plek opeisen. Het gaat juist om zacht je kwetsbaarheid laten zien door jezelf serieus te nemen, uit noodzaak om jezelf niet te verliezen.

En jij doet dat op jouw eigen manier!

De vrouwen op mijn schilderijen doen dat op hun manier.

Warme groet,

Lia

inkt op papier een vrouw: durf jij ruimte in te nemen?