Thema: ruimte innemen zonder jezelf te verliezen

De komende weken schrijf ik over dit thema.

Soms hoor ik vrouwen zeggen:’ik wil niet te veel zijn of 'ik wil niemand tot last zijn’ . Blijkbaar is het moeilijk om ruimte in te nemen van anderen. Die zinnen raken me, omdat ik ze herken.

Ik zie dat ook terug in mijn werk, logisch, ik schilder alleen wat ik zelf maar al te goed ken. Nog steeds wil ik niemand tot last zijn. Pas als ik er niet omheen kan, vraag ik iemand om hulp. En daarna geef ik een flesje wijn of een bloemetje, uit dankbaarheid maar ook uit een soort schuldgevoel omdat ik de tijd en de ruimte van een ander ingenomen. Irrationele gedachte? JA!

Ruimte innemen wordt vaak verward met hard zijn, luid zijn, jezelf op de voorgrond plaatsen. Dat lijkt krachtig, maar is dat zo? Ik irriteer me aan mensen die constant zichzelf op de voorgrond plaatsen, steeds aandacht vragen, gesprekken van je overnemen, lopen te pleasen door complimenten uit te delen die alleen dienen ter meerdere eer en glorie van zichzelf, of met een stelligheid twijfelachtige dingen beweren.

Maar bij ruimte innemen gaat het om iets anders. Het gaat over ergens voor staan en blijven staan, ook als het spannend wordt. Blijven staan voor de dingen die echt belangrijk voor je zijn, waar je voor gaat in het leven, ook als dat bij anderen niet populair is en je vervelende reacties  krijgt of als het nare consequenties heeft. Dan niet verdwijnen, of jezelf kleiner maken, maar ook niet groter dan je bent, maar wel rechtop blijven staan. Soms is dat moeilijk, soms lukt het ook niet, en heeft het tijd nodig.

In mijn schilderijen zie je ook vrouwen die het lastig vinden om hun ruimte in te nemen, ze zijn naar binnen gekeerd. Ze lijken te wachten, maar ze zijn er. Ze nemen hun plek in, op hun eigen manier en op hun eigen tijd.

Soms is ruimte innemen iets dat je moet leren en maar ook iets dat je jezelf mag toestaan. Beseffen dat je het waard bent om ruimte in te nemen. Een stapje minder terug. Een ademhaling langer blijven staan, of in mijn geval eens geen fles wijn of bloemetje geven. We hebben net zoveel recht om de ruimte in te nemen als ieder ander, zolang we maar met elkaar rekening blijven houden.

In mijn atelier zie ik wat er gebeurt als vrouwen voor een schilderij blijven staan. Ze hoeven niets te zeggen, maar het lijkt alsof ze zichzelf meer ruimte geven. Dat is een mooi moment. Het hoeft niet luid of krachtig, het kan een stil besef zijn: ik mag er zijn, zoals ik ben.

Bij dit thema de komende weken heb ik gekozen voor werk met inkt op papier. Dat is een zijweg die ik af en toe afsla om weer eens even iets anders te doen. Kijk eens naar de ‘inkt’ gezichten de komende tijd: wie neemt er ruimte in, wie niet? Kijk eens welk gezicht kwetsbaarheid uitstraalt of kracht, of misschien wel iets tussen in!

Warme groet,

Lia

Inkt op papier: een vrouw, zal ik wel of niet ruimte innemen